België toont aan dat Nederland mensen met een beperking onnodig laat vastlopen
Beste lezer,
Dat parkeren voor mensen met een beperking in Nederland zo vaak problemen oplevert, is geen natuurverschijnsel en ook geen technisch probleem. Het is vooral het gevolg van bestuurlijke keuzes.
Terwijl in Nederland gemeenten nog altijd verschillende regels, registraties en uitzonderingen hanteren, laat België zien dat het ook anders kan.
België kiest voor duidelijkheid
In België wordt gewerkt met handyPark, een digitaal systeem waarmee een parkeerkaart voor personen met een handicap aan een nummerplaat kan worden gekoppeld. Dat maakt controle met scanauto’s en andere digitale handhaving veel eenvoudiger en voorkomt dat mensen onterecht worden aangeslagen omdat een fysieke kaart niet zichtbaar is.
Belangrijker nog: het systeem is opgezet vanuit de gebruiker. Niet de bureaucratie staat centraal, maar de praktische werkelijkheid van mensen die afhankelijk zijn van wisselend vervoer, mantelzorg, familie of aangepast vervoer.
Nederland blijft hangen in versnippering
In Nederland verloopt digitale registratie via het Nationaal Parkeer Register (NPR) en Parkeren Plus. Dat klinkt modern, maar de praktijk is weerbarstig.
Niet alle gemeenten doen mee. Regels verschillen per plaats. Er gelden aanvullende voorwaarden. Kentekens zijn beperkt. En voor de gebruiker blijft onduidelijk wat waar wel en niet geldt.
Het gevolg is voorspelbaar:
- rechtsongelijkheid tussen gemeenten
- onduidelijkheid voor gebruikers
- meer risico op fouten en onterechte handhaving
- extra administratieve lasten voor mensen die al afhankelijk zijn van passende mobiliteit
Wie met dezelfde gehandicaptenparkeerkaart in de ene gemeente wel en in de andere gemeente problemen krijgt, merkt direct dat hier geen sprake is van een gelijkwaardig en toegankelijk systeem.
Dit raakt aan rechten, niet alleen aan gemak
Dit gaat niet alleen over praktisch parkeren. Dit raakt aan fundamentele rechten.
Nederland heeft het VN-Verdrag Handicap geratificeerd en is daarmee verplicht toegankelijkheid, gelijke behandeling en mobiliteit voor mensen met een beperking daadwerkelijk te waarborgen.
Als de toegang tot parkeerrechten in de praktijk afhangt van de gemeente waar iemand woont of toevallig moet zijn, dan ontstaat een systeem dat op gespannen voet staat met rechtsgelijkheid en toegankelijkheid.
Gemeentelijke beleidsvrijheid mag nooit een vrijbrief worden voor structurele verschillen die mensen met een beperking in hun dagelijks leven benadelen.
Belgische voorbeeld legt Nederlands tekort bloot
Juist daarom is het Belgische voorbeeld zo relevant. Het laat zien dat:
- digitale handhaving en rechtszekerheid prima samen kunnen gaan
- een gebruiksvriendelijker systeem technisch gewoon mogelijk is
- landelijke uniformiteit geen onrealistisch ideaal is, maar een uitvoerbare keuze
De Nederlandse versnippering is dus niet onvermijdelijk. Zij is bestuurlijk veroorzaakt en kan ook bestuurlijk worden opgelost.
Zolang dat niet gebeurt, blijven mensen met een beperking afhankelijk van lokale willekeur, verschillende systemen en onduidelijke voorwaarden. Dat is niet van deze tijd en zeker niet verenigbaar met de belofte van een inclusieve samenleving.
Lees meer in ons zwartboek:
https://mobiele-recreatie.nl/zwartboek/
