Open brief aan minister Sterk over gehandicaptenparkeerkaart en gemeentelijke verschillen
De Werkgroep Parkeren en Mobiliteit voor mensen met een beperking heeft een open brief gestuurd aan minister Sterk over de grote verschillen tussen gemeenten rond de gehandicaptenparkeerkaart.
De minister erkent dat er gemeentelijke verschillen bestaan, maar ziet vooral ruimte binnen de gemeentelijke beleidsvrijheid. Wij vinden dat onvoldoende. Voor houders van een gehandicaptenparkeerkaart betekent die beleidsvrijheid in de praktijk vaak dat zij per gemeente opnieuw moeten uitzoeken welke regels gelden.
Mag men gratis parkeren? Is een extra ontheffing nodig? Moet het kenteken vooraf worden aangemeld? Kan dat alleen via een app? Geldt de regeling ook voor niet-inwoners? En hoe zit het bij autoluwe gebieden, cameratoezicht of zero-emissiezones?
Dat zijn geen kleine administratieve vragen. Voor mensen die afhankelijk zijn van hun auto, rolstoel, scootmobiel of begeleiding kan dit bepalen of zij zelfstandig kunnen deelnemen aan de samenleving.
Wij hebben de open brief ook onder de aandacht gebracht van de VNG. De reactie bleef beperkt tot de mededeling dat de brief “ter kennisgeving” is aangenomen. Dat vinden wij teleurstellend.
Betere informatievoorziening is nuttig, maar lost het probleem niet op. Een lappendeken aan regels wordt niet rechtvaardiger doordat deze beter vindbaar wordt gemaakt.
Onze werkgroep bestaat uit (oud-)politiefunctionarissen, deels zelf met een beperking. Vanuit die achtergrond weten wij hoe belangrijk duidelijke, uitvoerbare, handhaafbare en juridisch zorgvuldige regels zijn. Regels die per gemeente sterk verschillen, zijn voor burgers moeilijk te begrijpen en voor uitvoerders moeilijk eenduidig toe te passen.
Opvallend is dat burgemeesters bij andere onderwerpen, zoals vuurwerkverboden, zelf waarschuwen voor te veel lokale verschillen. Daar wordt erkend dat uiteenlopende regels de handhaving en uitlegbaarheid bemoeilijken. Bij de gehandicaptenparkeerkaart zou datzelfde argument serieus moeten worden genomen.
Voor GPK-houders gaat het bovendien niet alleen om handhaving. Het gaat om toegankelijkheid, persoonlijke mobiliteit en gelijke deelname aan de samenleving. Het VN-verdrag Handicap verplicht overheden om die toegankelijkheid actief te bevorderen.
Wij vragen minister Sterk daarom om verder te gaan dan erkenning en overleg. Er is landelijke regie nodig. Niet om gemeenten alle beleidsruimte te ontnemen, maar om minimumnormen vast te leggen die voorkomen dat mensen met een beperking telkens opnieuw tegen lokale drempels aanlopen.
Mensen met een beperking vragen niet om voorrang, maar om duidelijke, werkbare en eerlijke regels.
Eén landelijke gehandicaptenparkeerkaart hoort niet te leiden tot honderden lokale uitzonderingen.
