Versnipperd GPK-beleid op agenda van minister en VNG
De grote verschillen tussen gemeenten bij het gebruik van de gehandicaptenparkeerkaart zijn inmiddels ook op landelijk politiek en bestuurlijk niveau aan de orde.
Werkgroep Parkeren en mobiliteit voor mensen met een beperking (WPM) vraagt al geruime tijd aandacht voor de rechtsongelijkheid die ontstaat doordat gemeenten eigen regels, vergunningen, registraties en uitzonderingen hanteren. Onder het motto ‘342 gemeenten, 342 verschillen’ heeft WPM deze problematiek onder de aandacht gebracht van ministeries, Kamerleden, gemeenten, toezichthouders, belangenorganisaties en de media.
Een belangrijk resultaat van die inzet was dat de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport van de Tweede Kamer de brief van WPM op 8 april 2026 heeft besproken. De commissie besloot de minister om een reactie te vragen. Daarmee werd het onderwerp formeel op landelijk politiek niveau geagendeerd.
Inmiddels heeft minister Sterk de Tweede Kamer geïnformeerd over de verkenning ‘Verschillen tussen gemeenten in beleid ten aanzien van mensen met een beperking’. In deze verkenning is ook specifiek gekeken naar de verschillen tussen gemeenten rond de gehandicaptenparkeerkaart. De minister heeft toegezegd de uitkomsten te agenderen in een bestuurlijk overleg met de Vereniging van Nederlandse Gemeenten.
Op 2 juli 2026 bevestigde de Rijksoverheid aan WPM dat dit overleg nog moet plaatsvinden. Daarom kon nog niets worden meegedeeld over mogelijke afspraken of concrete maatregelen.
WPM kan niet vaststellen dat het aangekondigde overleg uitsluitend het gevolg is van onze brieven en contacten. Wel is duidelijk dat de aanhoudende aandacht vanuit WPM, de behandeling door de Tweede Kamercommissie en andere signalen ertoe hebben bijgedragen dat de gemeentelijke verschillen niet langer als losse lokale problemen kunnen worden beschouwd.
Het onderwerp ligt nu nadrukkelijk op de landelijke politieke en bestuurlijke agenda. Dat is een stap vooruit, maar overleg alleen is niet genoeg. WPM blijft aandringen op concrete landelijke waarborgen, zodat de rechten van mensen met een beperking niet afhankelijk blijven van de gemeente waarin zij wonen, parkeren of op bezoek gaan.
Eén gehandicaptenparkeerkaart moet leiden tot herkenbare, uniforme en rechtszekere regels.
