Eén gehandicaptenparkeerkaart, honderden regels
Stel u voor: u heeft een geldig Nederlands rijbewijs. Daarmee mag u in heel Nederland autorijden.
Maar zodra u een andere gemeente binnenrijdt, gelden ineens andere voorwaarden.
In Goes mag u alleen rijden als u vooraf uw kenteken digitaal heeft aangemeld. Rijdt u een keer met een ander voertuig, bijvoorbeeld met familie, mantelzorger of een leenauto, dan moet alles opnieuw worden aangemeld.
In Vlissingen kunt u wel een vergunning krijgen, ook als u daar niet woont, maar u moet die dus eerst apart aanvragen.
In Rotterdam en Den Haag krijgt u alleen een vergunning als u daar woont. Komt u van buiten de gemeente, dan valt u buiten de regeling.
In een andere gemeente moet u verplicht een app gebruiken, maar dat kan alleen als uw eigen gemeente ook bij die app is aangesloten. Is dat niet zo, dan kunt u de regeling niet gebruiken.
Elders mag u alleen op bepaalde tijden rijden.
En weer ergens anders krijgt u automatisch een boete van een camera, ook al heeft u een geldig rijbewijs.
Uw rijbewijs is officieel landelijk geldig, maar in de praktijk moet u per gemeente opnieuw uitzoeken wat u ermee mag. Soms moet u vooraf een kenteken registreren. Soms moet u een lokale vergunning aanvragen. Soms geldt die regeling alleen voor inwoners. Soms moet u een app gebruiken én moet uw eigen gemeente aan die app meedoen. Soms gelden er venstertijden. En rijdt u met een ander voertuig, dan begint het hele proces opnieuw.
Voor gewone automobilisten zouden we dat onaanvaardbaar vinden.
Maar voor mensen met een gehandicaptenparkeerkaart gebeurt dit wél.
Zij hebben één officiële kaart, maar worden geconfronteerd met honderden lokale regels. De ene gemeente vraagt een extra vergunning. De andere gemeente koppelt die vergunning aan het inwonerschap. Weer een andere gemeente werkt met apps, kentekenregistratie, venstertijden of lokale ontheffingen.
Dat is geen toegankelijk beleid. Dat is een doolhof.
Daarom vragen wij raadsleden nadrukkelijk: stem niet in met nieuwe lokale systemen die dit doolhof nog groter maken.
Een landelijke oplossing, zoals een landelijke app of een landelijk registratiesysteem gekoppeld aan de gehandicaptenparkeerkaart, kan dit probleem juist oplossen. Dan hoeft iemand niet per gemeente opnieuw een vergunning aan te vragen, niet telkens opnieuw bewijs te leveren en niet afhankelijk te zijn van de woonplaats of de toevallige regels van één gemeente.
Raadsleden kunnen daarbij het verschil maken. Niet door nóg een lokale regeling vast te stellen, maar door te kiezen voor landelijke uniformiteit, toegankelijkheid en eenvoud.
Eén kaart moet ook één duidelijke basisregeling betekenen.
